Uitweiden – pers. blad Friesland Frico Domo februari 1992

‘SPAARVARKENS IN ‘T KWADRAAT’

Jan en Ina Visser uit Dokkum hebben overal in hun huis spaarpotten. In het kamerraam naast de voordeur staat een kleine greep uit de verzameling. Deze mini-tentoonstelling wisselt elke maand. Voorlopig kunnen ze royaal uit de voorraad putten. Ze hebben er inmiddeels bijna 1350 van plastic, gietijzer, aardewerk, gips, hout, blik en glas.

De ‘spaarpottentik’ van Jan en Ina Visser begon vier jaar geleden met een paar spaarpotten in de vorm van beeldjes. Toen zij er zo’n 25 hadden dachten dat zij over een aardige collectie beschikten, bezochten zij een collega-verzamelaar met een collectie van ongeveer 800 stuks. Jan en Ina; ‘Toen kregen wij in de gaten dat we niet de enige verzamelaars van spaarpotten waren.’

Kortgeleden schafte de familie Visser een vitrinekasts aan. In deze kast en op de omringende planken is een gedeelte van de collectie uitgestald. Boven in een ongebruikte slaapkamer staat de rest. Ook in het trapportaal kom je spaarpotten tegen. In een hoek van de kamer heeft zelfs de ideeën bus van de voormalige zuivelfabriek in Dokkum een plaatsje gevonden.

Jan Visser, medewerker van de afdeling Expeditie in Warga, stoft de ene week de spaarpotten in de huiskamer en de andere week die in de rest van het huis. Dat kost hem per week toch een paar uur. Eén keer per jaar soppen ze de hele collectie. Ina: ‘Wil het leuk zijn en blijven, dan moet je er beiden achter staan.’

In het begin van onze hobby kochten we nieuwe spaarpotten, gewoon in de winkel. Tegenwoordig doen we dat bijna nooit meer. We wachten nu tot ze op de rommelmarkt verschijnen en goedkoper zijn, vertelt Ina Visser, die enthousiast over hun hobby kan vertellen.

De oudste spaarpot uit hun verzameling is 122 jaar. Jan kocht die twee jaar geleden op de vlooienmarkt in Leeuwarden. De man die de pot verkocht, had al gezegd dat het een oude was en vroeg er vijfentwintig gulden voor. Uiteindelijk kreeg Visser dit exemplaar voor twee tientjes in handen. ‘Toen ik in de auto zat had ik er al spijt van. Zo duur kochten wij ze nooit’. Later bleek het een antiek exemplaar te zijn en het is nu het pronkstuk van hun collectie.

Jan Visser nummert alle exemplaren en brengt ze onder in rubrieken. Alle gegevens staan nu nog in een map, maar een computer staat op zijn verlanglijst. Het verzamelen alleen is dus niet het belangrijkst. Er komt veel maar bij kijken. Zoi zijn Jan en Ina Visser ook geïnteresseerd in alle wetenswaardigheden, verhalen en geschiedenis over spaarpotten.

Er komt nooit een einde aan verzamelen, is de mening van Jan en Ina Visser. Zij zijn lid van de verzamelvereniging Sam-Zam. De leden ruilen onderling hun overbodige spullen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *